Najlepsze konsultacje medyczne

Teleradiologia (radiologia na trasa) – forma radiologii, wchodząca w magazyn telemedycyny. Buduje w sobie elementy telekomunikacji, informatyki i medycyny, oraz w szczególności radiologii.

Dzięki zastosowaniu innowacyjnych metod pozwoli na wymianę specjalistycznych informacji przesyłając obrazy statystyczne, kiedy również dynamiczne (przesyłanie najdoskonalszej klas zdjęć USG, MRI). Zezwala na ocenę na trasa. Umożliwia przesyłanie obrazów o wielkiej rozdzielczości, a także interaktywną transmisję audiowizualną z konkretną starannością i w ciągu rzeczywistym. Systemy wideokomunikacyjne (wideokodery) funkcjonują na ogólnodostępnych cyfrowych liniach transmisyjnych ISDN, w europejskiej sieci Internet, a zarówno na grupach satelitarnych.

Teleradiologia obniża koszty teleradiologia bycia szpitali także własnych osób ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe oferujące pomoce w obrębie teleradiologii stoją na przykład w Indiach, a świadczą usługi dla szpitali w USA lub Wielkiej Brytanii. Uzyskuje się w niniejszy technologia różnice czasowe pomiędzy państwem, w którym funkcjonuje centrum opisowe, a państwami, w których tworzą siedzibę szpitale. Dzięki temu kurs funkcjonowania znacznie się obniża.

Pomoc techniczną w obszarze konfiguracji mebla oraz urządzeń diagnostycznych (TK, MR i różne) dla potrzeb teleradiologii
Dostarczenie niezbędnych akcesoriów do stworzenia połączenia z własnymi pracowniami opisowymi (router, komputer, skaner dokumentów tekstowych)
Budowę i budowę oprogramowania do teletransmisji
Szkolenia personelu w terenie obsługi systemów teleradiologicznych
Szkolenia personelu z działu połączeń telekonferencyjnych
Doradztwo ekspertów w zasięgu organizacji przepływu informacji w klasie
Optymalizację protokołów akwizycji danych popularnych na urządzeniach TK i MR przez polskich radiologów
Doradztwo w zasięgu wyboru łącza i organizacji dojazdu do budowy publicznej

T
eleradiologia stanowi zdalną ocenę (opis)
artykułów z diagnostyki obrazowej dla celów
diagnostycznych lub konsultacji (1, 2). Spośród tego
względu nie stanowi ona usługą kierowaną bezpośrednio
do pacjenta, choć jest wytwarzana pośrednio na jego
korzyść. Wynosi ona jakość zdalnego kontaktu między
specjalistami medyczny
mi (lub z udziałem
specjalistów informatyki medycznej oraz zabezpieczenia
technicznego transmisji). Prawdopodobnie żyć robiona
jako:
− tzw. usługa wewnętrzna – w zakładzie przez ludzi
szpitala,
− usługa outsourcingowa – przez wyspecjalizowane
firmy zewnętrzne (tzw. centra opisowe),
− wersje mieszane lub skrojone pod określone potrzeby,
np. obszary o niskiej gęstości zaludnienia, trudnych
warunkach terenowych lub pogodowych.
Teraz w warunkach polskich są to często połą-
czenia punkt-punkt lub niskie architekturze zamknięte.
Teleradiologia była się możliwa dzięki:
− cyfryzacji materiałów (najczęściej obrazów, zestawów
obrazów, czy innych informacjach o pacjencie
i rezultatów jego doświadczeń) z diagnostyki obrazowej,
najczęściej już dawanych w aktualnej formie,
− cyfrowej archiwizacji danych medycznych, i przez
to przyjemnemu, silnemu i stałemu dojazdowi do ba-
dań pacjenta,
− zapewnieniu tanich łączy transmisyjnych (najczęściej
sieci komputerowych) oraz sposobów informatycz-
nych (HIS, RIS, PACS) o odpowiednich parametrach
i zaletach,
− powstaniu sprzętu umożliwiającego zdalny dostęp
do wszelkich czy jedynie niektórych funkcji stacji
diagnostycznych,
− zapewnieniu infrastruktury teleinformatycznej
umożliwiającej także dostęp do medium meto-
dą „zapamiętaj i daj” (ang.
store-and-forward
)
niewymagającej jednoczesnej obecności obu stron
komunikacji, jak i transmisję w porządku rzeczywistym
(ang.
real-time
).
Do stworzenia i wzrostu teleradiologii przyczyniły
się również:
− ograniczona dostępność do wysoko wykwalifiko-
wanych specjalistów medycznych,
− coraz pełniejsze zastosowanie diagnostyki obrazowej
w profilaktyce zdrowotnej,
− potrzeba zapewnienia dostępności przedmiotowych
usług bez powodu na godzinę dzienie i dzień tygodnia,
i w stylu pilnym,
− możliwość szybkiego osiągnięcia tą istotną (bez powodu
na przestrzeń) tzw. drugiej uwag w dużych przy-
padkach,
− pojawianie się zupełnie innych technologii wykraczają-
cych poza dotychczasowe doświadczenia (np. MRI/
EEG) oraz konieczność specjalizacji i konsultacji,
− zapewnienie wystarczającej jakości zdalnych usług
tego typu,
− nacisk pacjentów na zwiększenie jakości opieki
zdrowotnej,
− konieczność poszukiwania przez agencje opieki
zdrowotnej rozwiązań popularniejszych i zapewniających
lepsze zarządzanie zasobami.
Wysoka jakość usług telemedycznych prawdopodobnie żyć
zapewniona przez:
− odpowiednią infrastrukturę techniczną,
− bezpieczeństwo możliwości i kontakt do nich na podstawie
dostępu koniecznego,
− selekcję specjalistów,
− standaryzację procedur (przygotowania pacjenta,
obrazowania, komunikacji, transmisji możliwości oraz ich
kompletności itd.),
− pracę w terenie schorzeń, rodzaju obrazowa-
nia (w obecnym razem wieloma metodami) itp.,
− wydajną organizację pracy,
− stosowanie systemów ochron jakości (zapobieganie
błędom, wyrywkowa kontrola przez specjalistów,
peer-review itp.),
− procedury awaryjne i usługę techniczną.
Wady teleradiologii i zagrożenia dla jej wzroście
stanowią:
− brak standardu komunikacyjnego i formatu da-
nych dla całej usługi teleradiologicznej – standard
DICOM 3.0 definiuje format zdjęć, natomiast brak
jest standaryzacji formatu zlecenia, dodatkowych